Dla użytkowników Claude Code i Codex

Już wiesz, jak napisać procedurę i przekazać ją modelowi. Nowością jest to, że uruchomienie nie odbywa się na Twoim laptopie: dzieje się w chmurze, na prawdziwych kontach Twojego zespołu, na wyzwalaczu, na oczach współpracowników.

Pomiń więc oprowadzanie. Prawie wszystko, co już zbudowałeś, znajdzie tu swoje miejsce — po prostu pod inną nazwą.

Zacznij od usunięcia dwóch rzeczy, które sprawiłyby, że zapłacisz za inferencję podwójnie, i przepisz to, co już masz.

1. Uruchamiaj na subskrypcji, za którą już płacisz

Okou może kierować wywołania modeli przez Twoje własne konto Claude lub Codex na planach Free i płatnych, jeśli konto dostawcy to obsługuje.

Są tu dwa etapy i wykonują je różne osoby.

Administrator wybiera trasę

W Ustawienia → Modele administrator workspace decyduje, jak każdy model jest obsługiwany. Dwie z opcji to:

• Subskrypcja Claude — każdy członek podłącza własny plan Pro, Max lub Team.
• Subskrypcja Codex — każdy członek podłącza własny plan Pro lub Team.

Polityka decyduje o trasie, nie wybór modelu — więc jeśli model nie jest ustawiony na jedną z tych opcji, Twoje osobiste połączenie nie będzie go obsługiwać.

Podłączasz własne konto

W Ustawienia → Modele, w sekcji Osobiste — używane tylko w Twoich uruchomieniach, z Twoimi danymi logowania:

• Claude Code OAuth — połącz się przez login Claude Code dla tras modeli opartych na Claude. Okou otwiera stronę zatwierdzenia Claude; zatwierdź Okou, skopiuj kod autoryzacyjny i wklej go z powrotem do okna dialogowego.
• ChatGPT (Codex) — połącz się przez logowanie urządzenia Codex. Okou kopiuje kod urządzenia i otwiera stronę zatwierdzenia; wklej kod w OpenAI, zatwierdź dostęp i pozostaw okno dialogowe otwarte, aż Okou zakończy połączenie.

Możesz podłączyć więcej niż jedno konto na dostawcę i oznaczyć jedno jako aktywne. Po połączeniu menu konta pokazuje, ile zostało z każdego okna subskrypcji — 5-godzinnego i tygodniowego — więc zobaczysz limit, zanim długie uruchomienie na niego natrafi.

Trzy rzeczy, które warto wiedzieć przed rozpoczęciem:

• Możesz korzystać z własnego dostawcy na planach Free i płatnych; konto dostawcy musi obsługiwać wybraną trasę.
• Darmowy plan ChatGPT nie może korzystać z Codex przez Okou. Wymagany jest Plus lub Pro.
• Bez względu na trasę modelu, wywołania narzędzi, generowanie i przechowywanie nadal są rozliczane z kredytów Okou. Subskrypcja pokrywa myślenie, nie wykonanie.

Wybierak modelu obok edytora czatu wybiera model; nie nadpisuje trasy przypisanej przez politykę. Model jest też przypisany do wątku czatu, nie do agenta ani workflow — zobacz Modele.

2. Przenieś swoje umiejętności jako workflow

To, co nazywasz umiejętnością, Okou nazywa workflow: nazwana procedura z opisem, kiedy się stosuje, instrukcją, jak wykonać zadanie, i opcjonalnymi plikami dołączonymi obok. SKILL.md, który już napisałeś, to niemal linia po linii instrukcja workflow.

Najszybszy sposób przeniesienia to przekazanie jej na czacie. Nie musisz jej przepisywać ani nic uruchamiać:

• Upuść plik. Przeciągnij swój SKILL.md prosto do czatu — razem z checklistami, szablonami czy plikami referencyjnymi, które były obok.
• Lub podaj Okou link. Wklej URL folderu umiejętności z GitHuba i pozwól Okou samodzielnie przeczytać całość.

Następnie powiedz, co chcesz z tym zrobić:

„Oto umiejętność, której używam w Claude Code. Utwórz z niej workflow na tym agencie. Zachowaj procedurę, ale zamień lokalne ścieżki plików i kroki powłoki na connectory i powiedz mi, czego jeszcze nie może osiągnąć.”

Okou czyta plik, proponuje nazwę, opis i instrukcję, i pokazuje wynik przed zapisaniem.

Cztery różnice warte poprawienia podczas przenoszenia

• Workflow należy dokładnie do jednego agenta i może korzystać tylko z connectorów, do których agent ma uprawnienia. Lokalna umiejętność dziedziczy to, do czego masz dostęp w powłoce; tutaj tak nie jest. Jeśli workflow po przeniesieniu nie widzi Gmaila, sprawdź uprawnienia agenta, nie instrukcję.
• Nazwa to mały slug — triage-bug-report, 2 do 64 znaków. Wywołaj go jawnie przez /triage-bug-report w czacie agenta lub po prostu opisz zadanie, a Okou dopasuje po opisie. Precyzyjny opis sprawia, że workflow uruchamia się samodzielnie.
• Nowe workflow są domyślnie prywatne. Upublicznienie workflow w workspace to świadomy krok, nie efekt zapisu. Dwóch agentów może mieć tę samą procedurę i dawać różne wyniki, bo każdy ma własny styl i uprawnienia.
• Dane logowania nie podróżują. Wszystko, co było zmienną środowiskową lub kluczem w lokalnej umiejętności, staje się connectorem, więc sekret zostaje na platformie, poza zasięgiem modelu. Jeśli żaden connector nie pasuje, zbuduj własny connector zamiast wklejać klucz do instrukcji.

Jedna rzecz przenosi się bez zmian: pliki pomocnicze. Szablony, checklisty, wytyczne marki i dane referencyjne dołączasz do workflow tak samo, jak były obok Twojego SKILL.md.

Twój CLAUDE.md to agent, nie workflow

Umiejętności stają się workflow. Stałe zasady, które trzymasz w CLAUDE.md lub AGENTS.md — ton, styl, czego nigdy nie robić, kiedy się zatrzymać i zapytać — należą do agenta, w sekcji Instrukcje. To właśnie dziedziczy każde workflow tego agenta.

Wklej plik i poproś Okou o włączenie go do instrukcji agenta. Podziel je tak, jak podzielony jest produkt: wszystko o tym, jak pracujemy trafia do agenta; wszystko o tym, jak wykonać konkretne zadanie staje się workflow.

3. Skorzystaj z funkcji, których lokalne CLI nie ma

Gdy masz już trasę modelu i procedury, reszta Okou to to, czego Twój laptop nie potrafi:

• Connectory — autoryzowane usługi, do których agent ma dostęp, z danymi logowania przechowywanymi na granicy sieci i każdym wywołaniem widocznym w logu uruchomienia. To zastępuje stos tokenów w Twoim profilu powłoki.
• Własne connectory — dla wewnętrznego API bez connectora pierwszej strony. Administrator rejestruje prefiksy HTTPS i uwierzytelnianie raz. Jeśli workspace ma to włączone, punkt Streamable HTTP MCP można zarejestrować tak samo, więc serwer, który już udostępniasz Claude Code, jest dostępny także tutaj.
• Równoczesne uruchomienia — wymiar workspace, który możesz zwiększyć, zamiast kolejnej karty terminala, o której musisz pamiętać. Długie zadanie nie blokuje krótkiego.
• Automatyzacje — wyzwalacz przypięty do workflow: harmonogram, nowy e-mail, scalony pull request, wydarzenie w kalendarzu, webhook. To sprawia, że procedura staje się współpracownikiem, a nie komendą, którą musisz pamiętać uruchomić.
• Agenci — trwała tożsamość z własną instrukcją, tonem i uprawnieniami do connectorów, więc zachowanie jest przewidywalne między uruchomieniami i użytkownikami.
• Integracje — ten sam agent dostępny z Slacka, Telegrama lub przez web, zamiast tylko z jednego terminala na jednym komputerze.

4. Udostępnij, zamiast trzymać w dotfile

Prawdziwa różnica względem lokalnej konfiguracji to możliwość korzystania z tego, co zbudowałeś, przez innych — także tych, którzy nigdy nie otworzą terminala.

• Ustaw agenta jako Public i opublikuj workflow, które chcesz, by zespół uruchamiał jako pierwsze.
• Usuń dane logowania i jednorazowe dane z instrukcji i plików przed publikacją.
• Zaproś współpracowników z Ustawienia → Osoby → Dodaj członka, z domyślną rolą Member. Zobacz Zaproś współpracowników.
• Każdy członek podłącza własne konta i własną subskrypcję Claude lub Codex. Nikt nie dzieli loginu.

Kroki od 3 do 6 w Dla nowych użytkowników opisują budowę agenta, publikację workflow i jego harmonogram bardziej szczegółowo. Mechanika jest ta sama; różny był tylko punkt wyjścia.

Co dalej

• Modele — trasy, własna subskrypcja i koszty modeli.
• Przepływy pracy — budowa, własność, widoczność i wybór przez Okou.
• Automatyzacje — harmonogramy, e-mail, GitHub, kalendarz i wyzwalacze webhook.
• Uprawnienia — do czego agent ma dostęp i jak to ograniczyć.
• Własne connectory — dla wewnętrznego API bez connectora pierwszej strony.