Evenementen bleken het beste gebruikersonderzoek dat ik ooit heb gedaan. Twee ervan leerden me meer over voor wie we bouwen dan 22 interviews ooit konden.
TL;DR. Een paar weken geleden schreef ik over waarom zoveel mensen hun werk nog steeds niet kunnen automatiseren, zelfs nu AI overal is. We hadden vier barrières gevonden, en de eerste ligt onder alle andere: de meeste mensen zien eerlijk gezegd niet eens wat ze überhaupt zouden kunnen automatiseren. Toen bracht ik twee kleine groepen samen in een ruimte en zag ik die barrière in stilte verdwijnen op één middag. Het veranderde mijn kijk op voor wie deze tools echt bedoeld zijn.
Bij een van de workshops zette ik één vraag op het scherm en hield ik even mijn adem in: "Als je met een toverstaf één ding aan je workflow kon verbeteren, wat zou dat zijn?"
Ik had het opgezet als een live wordcloud, zodat ieders antwoord tegelijk zou verschijnen terwijl ze typten. Het scherm vulde zich. En de twee grootste woorden konden niet meer van elkaar verschillen.
Eén, in blauw: autofix github pr. De andere, in rood: ik weet het niet.
Ik blijf terugkomen op dat beeld, want het zijn echt twee soorten mensen in dezelfde ruimte. De ene soort typt "autofix github pr" zonder aarzelen. Zij weten precies wat ze willen uitbesteden, en eerlijk gezegd hebben ze mij niet nodig. De andere soort keek naar exact dezelfde vraag en schreef, volkomen eerlijk, "ik weet het niet".
Als dat tweede antwoord van jou is, maak je dan geen zorgen. "Ik weet het niet" betekent niet dat je achterloopt op de mensen die in het blauw typen. Het betekent dat jij precies degene bent voor wie ik dit schreef. Niet weten wat je moet automatiseren is geen tekortkoming van jou. Het was de allereerste barrière die we de vorige keer benoemden, en het is precies waar ik graag samen met jou aan wil werken.
Drie weken geleden publiceerden we "Waarom kun je je workflow niet automatiseren?" Na 22 interviews hadden we het probleem teruggebracht tot vier barrières en ze namen gegeven. Maar iets een naam geven maakt het nog niet minder hardnekkig, en dat wist ik. Dus probeerde ik iets wat voor mij een beetje spannend voelde: in plaats van mensen via een scherm te interviewen, nodigde ik ze uit in een ruimte. Een dozijn mensen bij de ene, zo'n tien bij de andere. Ik wilde gewoon zien wat echt zou helpen.
Dit is wat zij mij leerden.
1. De "ik weet het niet"-kloof is kleiner dan ik dacht.
Ik leerde een klein framework aan, misschien twintig minuten, in twee delen.
HET FRAMEWORK 4 signalen dat een taak het waard is om uit te besteden:
- Het is repetitief.
- Het is verbindingswerk: informatie tussen tools verplaatsen zonder eigen toevoeging.
- De input en output zijn voorspelbaar.
- Het ligt buiten je vaardigheid, maar binnen je beoordelingsvermogen.
Als een taak aan twee of meer voldoet, bouw er dan voor. 3 vragen die die taak omzetten in iets wat een AI kan uitvoeren:
- Doel: welk eindresultaat wil je echt bereiken?
- Tools: waar moet het uit lezen of naar schrijven?
- Oplevering: wat is het resultaat, en waar komt het terecht?
De prompt is gewoon die drie antwoorden samengevoegd tot één zin.
Toen vroeg ik de aanwezigen: kies drie taken uit je eigen week die aan twee of meer van deze signalen voldoen, je hebt vijf minuten. En het mooiste gebeurde. Niemand zei nog "ik weet het niet". Dezelfde ruimte die tien minuten eerder geen enkele taak kon noemen, zat ineens vol mensen die dat wel konden. De kloof waarover ik drie maanden had geschreven, waarvan ik stilletjes begon te geloven dat het het moeilijke, blijvende deel was, verdween gewoon in één middag.
Als dat rode-woord-gevoel van jou is, is dit framework de weg erdoorheen, en het is veel vriendelijker dan het lijkt. Een man, die het familiebedrijf vanuit het buitenland runt, verdronk in klantmails. Hij liep de drie vragen door: het doel, gewoon niet meer verdrinken in zijn inbox; de tools, zijn Gmail; de oplevering, elk bericht gesorteerd op taal met de urgente bovenaan. En dat was het. Een vage "mijn inbox is een chaos" werd één heldere, bouwbare zin, het soort dat je echt aan een AI-collega kunt geven en waarmee je verder komt. Hij zou dat die ochtend nooit "automatisering" hebben genoemd. Jij hebt ook zo'n taak. Bijna iedereen heeft dat.
2. Het framework werkte het beste bij mensen van wie ik het minst verwachtte.
Ik zal eerlijk zijn over mijn verwachting vooraf. Ik dacht dat vooral de engineers, de mensen die "autofix github pr" typen zonder te knipperen, hier het meeste uit zouden halen. Ik zat er volledig naast, en daar ben ik blij om.
Een sportschooleigenaar die pas net zijn eigen website was gaan beheren, zag een verkeersprobleem waar hij al weken mee worstelde veranderen in iets wat hij eindelijk zelf kon oplossen. Aan het eind sprak hij al over echt geld investeren in de tools.
En een lifecoach kwam met haar laptop naar me toe en vroeg, een beetje onzeker, één vraag: hoe zou jij dit opzetten? Ik heb haar eigenlijk nooit kunnen antwoorden, want tegen het einde van de dag hadden twee oprichters hun stoelen naast haar gezet en liepen ze er samen doorheen. Niemand had hen dat gevraagd. Ze wilden gewoon helpen.
Ik denk vaak aan dat laatste moment. Het is het duidelijkste beeld dat ik heb van hoe dit zich echt verspreidt: iemand die stilletjes de volgende helpt.
3. Het format was belangrijker dan ik dacht.
Dat was wat een ruimte bood wat een videogesprek nooit gaf. Mensen met dezelfde stille worsteling, die elkaar vinden. Iemand beschreef zijn workflow hardop, en een man twee stoelen verder lichtte op en zei: "oh, dat doe ik elke maandag, zo pak ik het aan." Eerlijk gezegd was het framework vooral een excuus, een reden voor de groep om zichzelf te gaan onderwijzen. En daar gebeurde het meeste echte loskomen, tussen vreemden, niet door mij vooraan. Als je vastloopt op wat je moet automatiseren, is soms het enige wat je nodig hebt dat iemand anders een week beschrijft die op die van jou lijkt.
4. Deze is voor jou.
Kom nog eens terug naar die wordcloud. De mensen die "autofix github pr" typen, wisten al wat ze moesten oplossen. Het deel waar de rest van de groep op vastliep, gewoon zien wat je überhaupt kunt uitbesteden, was nooit echt hun probleem, dus mijn framework had hen weinig te bieden. Een paar van de meest ervaren engineers glimlachten vriendelijk en gingen terug naar hun eigen opzet, en dat is helemaal prima. Eén van hen vroeg me zelfs, heel voorzichtig, wie onze doelgroep eigenlijk was. Ze was niet lastig. Ze had gewoon gelijk dat zij het niet was.
De warmte in de ruimte kwam van de andere kant. Een beginnende oprichter filmde mijn hele leadgeneratie-demo op haar telefoon, omdat klanten vinden haar 's nachts wakker houdt, en daarna zocht ze me op om te vragen hoe ze moest beginnen. Mensen zoals zij hoefden niets af te leren. Op het moment dat ik ze die vier signalen liet zien, werd de helft van hun week ineens zichtbaar. Ze kwamen niet om code te schrijven. Ze kwamen om hun week terug te krijgen.
Dus als je tot hier hebt gelezen en bijna niets klinkt als code, weet dan dat dat geen toeval is. Ik schreef dit voor jou.
Wat nu
Ik wil je niets te veel beloven. De mensen die dit het hardst nodig hebben, hebben nog steeds echte ondersteuning nodig om door te gaan zodra ze de ruimte verlaten, en uitzoeken hoe we dat kunnen bieden is precies waar we nu aan werken.
Maar je hoeft niet te wachten op een ruimte, of op ons. Als "ik weet het niet" nog steeds is waar je nu bent, is dat oké, echt waar, daar begint bijna iedereen. Pak gewoon die ene taak uit je week die aan twee van die vier signalen voldoet, en beantwoord die drie vragen ervoor, in één simpele zin. Die zin is echt de hele instap. Geef hem aan een AI-collega en kijk wat er terugkomt. En als je het met die van ons wilt proberen, die heet Zero, op vm0.ai.
Of, als je het liever niet alleen doet, kom het dan bouwen naast anderen die precies hetzelfde uitzoeken. We organiseren de volgende workshop over twee weken, en ik zou je daar echt graag zien. Volg @vm0_ai op X voor de RSVP, en kom gerust even hallo zeggen.
