Etkinlikler, şimdiye kadar yaptığım en iyi kullanıcı araştırması oldu. İkisi, kimin için ürün geliştirdiğimizi 22 görüşmelerden çok daha iyi öğretti.
Özet: Birkaç hafta önce, AI her yerde olmasına rağmen neden hâlâ pek çok kişinin işini otomatikleştiremediğini yazmıştım. Dört engel bulmuştuk ve ilki diğerlerinin temelinde yatıyordu: Çoğu insan, otomatikleştirecek neyi olduğunu baştan göremiyor. Sonra iki küçük grubu bir odaya topladım ve bu engelin sessizce bir öğleden sonra ortadan kalkışını izledim. Bu, bu araçların aslında kimler için olduğunu düşünme biçimimi değiştirdi.
Atölyelerden birinde, ekrana bir soru yansıttım ve biraz da heyecanla bekledim: "Sihirli bir değnek sallayıp iş akışınızda bir şeyi düzeltebilseydiniz, neyi düzeltirdiniz?"
Canlı bir kelime bulutu olarak ayarlamıştım, herkes yazarken cevapları ekranda birlikte görünüyordu. Ekran doldu. Ve en büyük iki kelime birbirinden tamamen farklıydı.
Biri, maviyle: autofix github pr. Diğeri, kırmızıyla: Bilmiyorum.
O fotoğrafa hep geri dönüyorum, çünkü aslında aynı odada iki farklı insan türü var. Bir tür, hiç duraksamadan "autofix github pr" yazıyor. Ne devredeceğini zaten biliyor ve dürüst olmak gerekirse, bana ihtiyaçları yok. Diğer tür ise aynı soruya bakıp, tamamen dürüstçe "bilmiyorum" yazıyor.
Eğer ikinci cevap sizinse, hiç endişelenmeyin. "Bilmiyorum" demek, mavi yazanlardan geri olduğunuz anlamına gelmiyor. Tam aksine, bu yazıyı sizin için yazdım. Ne otomatikleştireceğini bilmemek sizde bir eksiklik değil. Geçen sefer adını koyduğumuz ilk engeldi ve birlikte aşmak istediğim şey tam da bu.
Üç hafta önce "Neden İş Akışınızı Otomatikleştiremiyorsunuz?" başlıklı yazımızı yayımladık. 22 görüşmelerden sonra, sorunu dört engelde özetleyip adlandırmıştık. Ama bir şeye isim vermek, etkisini azaltmıyor, bunu biliyordum. Bu yüzden benim için biraz korkutucu bir şey denedim: İnsanları ekran başında değil, bir odada davet ettim. Birinde bir düzine, diğerinde on kadar kişi vardı. Gerçekten neyin işe yaradığını görmek istedim.
Bana öğrettikleri şeyler şunlar:
1. "Bilmiyorum" boşluğu sandığımdan daha kısa.
Küçük bir çerçeve öğrettim, belki yirmi dakikalık, iki bölümden oluşan.
ÇERÇEVE Bir görevin devredilmeye değer olduğunu gösteren 4 sinyal:
- Tekrarlayan bir iş.
- Yapıştırıcı iş: Araçlar arasında bilgi taşımak, kendinizden bir şey katmadan.
- Girdi ve çıktıları öngörülebilir.
- Sizin yeteneğinizin dışında ama yargınızın içinde.
Bir görev iki veya daha fazlasına uyuyorsa, onun için bir şeyler inşa edin. Bir görevi AI'nın çalıştırabileceği bir şeye dönüştüren 3 soru:
- Hedef: Gerçekte nasıl bir son durum istiyorsunuz?
- Araçlar: Hangi araçlardan okuması veya yazması gerekiyor?
- Çıktı: Çıktı nedir ve nereye ulaşacak?
Komut istemi, bu üç cevabın bir cümlede birleştirilmiş hali.
Sonra katılanlara sordum: Kendi haftanızdan, bu sinyallerden ikisine veya daha fazlasına uyan üç görev seçin, beş dakikanız var. Ve çok güzel bir şey oldu. Artık kimse "bilmiyorum" demedi. On dakika önce tek bir görev bile söyleyemeyen oda, bir anda görevleri sıralayabilen insanlarla doldu. Üç aydır yazdığım, zor ve kalıcı sandığım boşluk, bir öğleden sonra kapanıverdi.
Eğer o kırmızı kelime hissi sizinse, bu çerçeve yolunuzu açar ve göründüğünden çok daha nazik bir yol. Ailesinin işini yurtdışından yürüten bir adam, müşteri e-postalarında boğuluyordu. Üç sorudan geçti: Hedefi, gelen kutusunda boğulmamak; aracı, Gmail; teslimat, her mesajın dile göre ayrılıp acil olanların en üste çıkarılması. Hepsi bu. Belirsiz bir "gelen kutum karmakarışık" ifadesi, AI takım arkadaşına devredilebilecek net bir cümleye dönüştü. O sabah bunların hiçbirine "otomasyon" demezdi. Sizin de onunki gibi bir göreviniz var. Neredeyse hepimizin var.
2. Çerçeve, en az beklediğim kişilerde en iyi çalıştı.
İçeri girerken ne beklediğimi dürüstçe söyleyeyim. En çok faydayı mühendislerin, hiç düşünmeden "autofix github pr" yazanların göreceğini sanıyordum. Tam tersi oldu ve buna çok sevindim.
Kendi web sitesini yeni yeni yönetmeye başlayan bir spor salonu sahibi, haftalardır çözemediği bir trafik sorununu sonunda kendi başına çözebileceği bir şeye dönüştürdü. Sonunda, araçlara gerçek para yatırmaktan bahsediyordu.
Bir yaşam koçu ise dizüstü bilgisayarını bana getirip biraz çekingen bir şekilde tek bir soru sordu: Bunu nasıl kurardınız? Cevap vermeye fırsatım olmadı, çünkü günün sonunda iki kurucu yanına sandalyelerini çekip ona kendileri anlatıyordu. Kimse onlardan istemedi. Sadece yardımcı olmak istediler.
O son anı çok düşünüyorum. Bu işin gerçekten nasıl yayıldığının en net resmi: Birinin sessizce yanındakine yardım etmesi.
3. Format, sandığımdan daha önemliymiş.
Bir odanın, bir video görüşmesinin asla veremediği bir şeyi vardı. Aynı sessiz sıkıntıyı taşıyan insanlar, birbirini buldu. Biri iş akışını yüksek sesle anlatırken, iki koltuk ötede biri parlayıp "ben de her pazartesi bunu yapıyorum, şöyle çözüyorum" diyordu. Aslında çerçeve çoğunlukla bir bahane, odanın kendi kendine öğretmeye başlaması için bir sebep oldu. Gerçek ilerleme çoğunlukla yabancılar arasında, benim ön tarafta olmamdan değil, aralarında gerçekleşti. Ne otomatikleştireceğinize takılıp kaldıysanız, bazen tek ihtiyacınız olan, sizin haftanıza benzeyen bir haftayı başkasından duymak.
4. Bu yazı sizin için.
O kelime bulutuna tekrar dönelim. "autofix github pr" yazanlar neyi düzelteceklerini zaten biliyordu. Odanın geri kalanının takıldığı kısım, baştan neyi devredeceğini görememekti ve bu, onların sorunu hiç olmadı. Benim küçük çerçevem onlara pek bir şey sunmadı. En deneyimli mühendislerden bazıları gülümseyip kendi kurulumlarına döndü, bu tamamen doğal. Hatta biri bana, oldukça nazikçe, hedef kullanıcımızın kim olduğunu sordu. Zorlayıcı değildi. Sadece haklıydı: O, hedefimiz değildi.
Odadaki sıcaklık diğer taraftan geldi. Erken aşama bir kurucu, müşteri bulma demosunun tamamını telefonuyla kaydetti, çünkü şu anda onu uykusuz bırakan şey müşteri bulmak ve sonrasında yanıma gelip nasıl başlayacağını sordu. Onlar önce bir şeyleri unutmak zorunda değildi. Dört sinyali gösterdiğim anda, haftalarının yarısı gözlerinin önünde aydınlandı. Kod yazmaya gelmemişlerdi. Haftalarını geri almak için gelmişlerdi.
Buraya kadar okuduysanız ve neredeyse hiçbir şey kod gibi gelmediyse, bunun bir tesadüf olmadığını bilin. Bu yazı sizin için.
Sırada ne var
Bunların hiçbirini size abartmak istemem. Buna en çok ihtiyacı olanlar, odadan çıktıktan sonra devam edebilmek için hâlâ gerçek desteğe ihtiyaç duyuyor ve onlara bunu nasıl vereceğimizi bulmak, şu anda üzerinde çalıştığımız şey.
Ama bir oda ya da biz olmadan da beklemeniz gerekmiyor. Eğer bu akşam hâlâ "bilmiyorum" diyorsanız, sorun değil, gerçekten, neredeyse hepimiz oradan başlıyoruz. Sadece haftanızdan, o dört sinyalden ikisine uyan bir görevi alın ve üç soruyu tek bir sade cümlede yanıtlayın. O cümle gerçekten tüm giriş rampası. Bir AI takım arkadaşına verin ve ne dönecek bakın. Bizimkini denemek isterseniz, adı Zero, vm0.ai'da.
Ya da kendi başınıza yapmak istemiyorsanız, aynı şeyi çözmeye çalışan başkalarıyla birlikte gelin ve inşa edin. Bir sonraki atölyemiz iki hafta sonra, sizi orada görmekten gerçekten memnun olurum. RSVP için @vm0_ai hesabını X'te takip edin ve merhaba deyin.
