Een gesprek dat ik wilde vastleggen van SF Tech Week begon met kokos.
Wat is je vroegste herinnering aan kokos?
Heritage Table tijdens SF Tech Week
Scarlett en ik waren in San Francisco tijdens SF Tech Week, oktober 5–11, 2026. Georganiseerd door a16z, brengt het onafhankelijk georganiseerde evenementen samen in de stad, waaronder bijeenkomsten voor oprichters, investeerders, productdiscussies en communitydiners.
Wij waren er om Okou te introduceren, mensen uit verschillende vakgebieden te ontmoeten en te horen hoe zij AI daadwerkelijk gebruiken: welk werk ze uitbesteden, hoe ze een agent iets leren en wat maakt dat ze het genoeg vertrouwen om het te blijven gebruiken.
Een van de bijeenkomsten die we ondersteunden was Heritage Table’s “The Memory Table: What Should AI Remember?” Op 9 oktober sloten we ons aan bij gastheren Evangeline Medina en Pubali Sen in het atelier van kunstenares Peggy Gyulai voor een gezamenlijk diner en gesprek over eten, herinneringen en technologie.
Heritage Table helpt families recepten te bewaren samen met de stemmen, verhalen en mensen erachter. The Memory Table brengt dat idee samen in een gezamenlijke maaltijd. De SF Tech Week-editie bracht oprichters, investeerders, AI-bouwers en denkers samen aan één lange tafel.
Daar kwam de kokosvraag aan bod.
Kokos was de rode draad door de maaltijd—een ingrediënt dat verschillende herinneringen oproept in families en culturen. Gasten deelden hun vroegste herinneringen aan kokos: een gerecht, een persoon, een plek. Die verhalen leidden tot een gesprek over wat het betekent om iets te bewaren, welke context eraan verbonden moet blijven en wie bepaalt wat wordt onthouden.
Deze vragen zijn relevant voor wat we bij Okou bouwen. Wanneer iemand een agent leert hoe hij werkt, geeft hij context, voorkeuren en beoordelingsvermogen mee. Ook moet hij begrijpen wat de agent zal onthouden en wie die informatie verder kan gebruiken.
Het diner maakte die vraag tastbaar. Gesprekken werden niet standaard opgenomen. Gasten konden zelf kiezen wat ze wilden bijdragen aan het gedeelde Living Cookbook: een recept, een herinnering, een foto of een paar woorden over de avond. Een herinnering bewaren was een bewuste keuze.
The Memory Table-bijeenkomst, oktober 9. Foto gedeeld door Evangeline Medina.
Dit zijn zes inzichten uit de gesprekken, verbonden met wat we intern bij Okou bespreken.
1. Mensen verwachten een agent te leren door samen te werken.
De verwachting is eenvoudig: we doen iets samen, ik geef feedback, en de volgende keer weet je hoe ik het wil hebben.
Dat zie ik ook in onze recente gesprekken. Zelfs mensen die voor meerdere AI-producten betalen, vinden het lastig om “skills” te gebruiken. Ze beschrijven de ervaring als leren en onthouden. Ze willen weten of de agent het werk dat ze samen hebben gedaan, onthoudt.
Voor Okou moeten we die voortgang inzichtelijk maken: verduidelijk de taak, maak iets, beoordeel het en leg uit wat wordt meegenomen. Mensen moeten zien dat hun correcties verschil maken.
2. De rol van een agent vraagt om concrete verantwoordelijkheden.
Een titel als “marketing agent” schept verwachtingen zonder uit te leggen waar de agent verantwoordelijk voor is. Wat levert hij op? Wat is goed werk? Welke beslissingen mag hij nemen?
Een nuttige rol begint met verantwoordelijkheden: prospects onderzoeken, een briefing voorbereiden, een follow-up opstellen en aangeven waar beoordeling nodig is. Ook de rol van de mens wordt duidelijker: richting geven, standaarden uitleggen en bepalen hoeveel bevoegdheid wordt gedelegeerd.
Dit is zowel een onboarding- als een capaciteitsvraagstuk.
3. “De agent is een momentopname; de mens is een versterker.”
Een agent draagt een versie van de context, standaarden en werkmethoden die we hem hebben gegeven. Die momentopname kan veranderen naarmate hij nieuwe informatie en feedback krijgt.
Mensen breiden dat uit. Ze brengen ervaring van elders mee, stellen aannames ter discussie, bouwen relaties op of zien dat het bedrijf een andere richting nodig heeft.
De kans is om dat beoordelingsvermogen verder te laten reiken. Wat één persoon uitvindt, kan een methode worden die het team hergebruikt—en aanpast naarmate het leert.
4. Mensen praten nu al over “agents aannemen” en “ontslaan”.
Ze geven een agent een taak, investeren tijd in uitleg, beoordelen de prestaties en vervangen hem als hij niet meer nuttig is.
Dat maakt herstel belangrijk. Als er iets misgaat, kan de gebruiker dan zien of het probleem een onduidelijke taak, ontbrekende context, verouderde instructie of onvoldoende capaciteit was?
Als opnieuw beginnen de enige optie is, voelt de tijd die in het leren van de agent is gestoken verloren. We moeten mensen helpen de samenwerking te herstellen en te begrijpen wat er verbeterd is.
5. Geheugen roept vragen op over eigendom en rechten.
De uitnodiging van het diner om te kiezen wat in het Living Cookbook komt, sluit hier direct op aan: iets onthouden en het beschikbaar maken voor anderen zijn aparte keuzes.
Bij Okou moeten we onderscheid maken tussen persoonlijk geheugen, teaminstructies en workflows, en gekoppelde context. Alles “teamgeheugen” noemen zou niet kloppen met wat we nu bieden.
Een persoonlijke correctie mag niet stilzwijgend een regel voor iedereen worden. Een workflow delen mag niet betekenen dat privé-informatie of toegang van de maker wordt gedeeld.
Mensen moeten begrijpen wat is bewaard, wie het kan lezen of aanpassen en wat er gebeurt als toegang tot de bron verandert. Die grenzen bepalen of iemand zich prettig voelt om een agent iets te leren.
6. Oprichters die eerst niet wilden aannemen, gaan nu toch aannemen.
Een andere observatie was dat sommige oprichters die alles zelf wilden doen met agents, nu toch teams bouwen.
Mijn interpretatie is dat agents oprichters helpen meer werk te dragen en sommige aanstellingen uit te stellen. Maar als het bedrijf groeit, zijn er mensen nodig die eigenaarschap nemen, expertise brengen, relaties opbouwen en het denken verbreden.
Dit sluit aan bij het idee van momentopname en versterker. Okou moet beide fasen ondersteunen: een oprichter helpen starten, en een groeiend team helpen effectieve werkmethoden te hergebruiken, met behoud van persoonlijke context en rechten.
Wat ik heb meegenomen
Ik ging naar huis met concrete actiepunten: het leren van een agent begrijpelijker maken, de verantwoordelijkheden duidelijker maken en het delen van nuttig werk mogelijk maken zonder persoonlijke grenzen te vervagen. Dat zijn praktische onderdelen van AI multiplayer maken.
De kokosvraag bleef me ook bij. Een herinnering hoort bij een persoon, een verhaal en een keuze om het te delen. Het diner gaf ons een manier om over alle drie te praten.
Dank aan Evangeline, Pubali, Peggy en iedereen aan tafel voor het mogelijk maken van dit gesprek.
Meer over The Memory Table en SF Tech Week.
