SF Tech Week’te yazmak istediğim bir sohbet hindistan ceviziyle başladı.
Hindistan ceviziyle ilgili en eski anınız nedir?
SF Tech Week’te Heritage Table
Scarlett ve ben, SF Tech Week, Ekim 5–11, 2026 sırasında San Francisco’daydık. a16z tarafından sunulan bu hafta, şehir genelinde bağımsız olarak düzenlenen etkinlikleri bir araya getiriyor: kurucu buluşmaları, yatırımcı toplantıları, ürün tartışmaları ve topluluk yemekleri gibi.
Biz de Okou’yu tanıtmak, farklı alanlarda çalışan insanlarla tanışmak ve onların yapay zekâyı nasıl kullandıklarını duymak için oradaydık: Hangi işleri devrediyorlar, bir ajana nasıl eğitim veriyorlar ve ona güvenip kullanmaya devam etmelerini sağlayan şey ne?
Desteklediğimiz buluşmalardan biri de Heritage Table’ın “Hafıza Masası: Yapay Zekâ Ne Hatırlamalı?” etkinliğiydi. 9 Ekim’de, sanatçı Peggy Gyulai’nin loftunda, ev sahipleri Evangeline Medina ve Pubali Sen ile birlikte yemek paylaştık ve yemek, hafıza ve teknoloji hakkında bir sohbet gerçekleştirdik.
Heritage Table, ailelerin tariflerini, bu tariflerin arkasındaki sesler, hikâyeler ve kişilerle birlikte korumalarına yardımcı oluyor. Hafıza Masası ise bu fikri ortak bir yemeğe taşıyor. SF Tech Week’e özel bu buluşmada kurucular, yatırımcılar, yapay zekâ geliştiricileri ve düşünürler uzun bir masanın etrafında toplandı.
İşte hindistan cevizi sorusu burada ortaya çıktı.
Hindistan cevizi, yemek boyunca işlenen bir temaydı—farklı aileler ve kültürler için farklı anılar taşıyan bir malzeme. Konuklar, hindistan ceviziyle ilgili en eski anılarını paylaştı: bir yemek, bir kişi, bir yer. Bu hikâyeler, bir şeyi korumanın ne anlama geldiği, hangi bağlamın ona ekli kalması gerektiği ve neyin hatırlanacağına kimin karar verdiği üzerine bir sohbet başlattı.
Bu sorular, Okou’da inşa ettiğimiz şeylerle doğrudan ilgili hissettirdi. Birisi bir ajana nasıl çalıştığını öğrettiğinde, ona bağlam, tercih ve yargı kazandırıyor. Aynı zamanda, ajanın neyi tutacağını ve bu bilgiyi başkasının kullanıp kullanamayacağını da anlaması gerekiyor.
Akşam yemeği bu soruyu somutlaştırdı. Sohbetler varsayılan olarak kaydedilmedi. Konuklar, bir tarif, bir anı, bir fotoğraf ya da akşamla ilgili birkaç kelimeyle, Yaşayan Yemek Kitabı’na ne ekleyeceklerine kendileri karar verebildi. Bir anıyı korumak bilinçli bir tercihti.
Hafıza Masası buluşması, 9 Ekim. Fotoğraf: Evangeline Medina tarafından paylaşıldı.
İşte bu sohbetlerden ve Okou’da kendi aramızda tartıştıklarımızdan çıkan altı düşünce:
1. İnsanlar bir ajana birlikte çalışarak eğitim vermeyi bekliyor.
Beklenti basit: Birlikte bir şey yapıyoruz, sana geri bildirim veriyorum ve bir dahaki sefere nasıl yapılmasını istediğimi anlıyorsun.
Bunu son tartışmalarımızda da gördüm. Birden fazla yapay zekâ ürünü için ödeme yapan kişiler bile “beceriler”i kullanmakta zorlanıyor. Deneyimlerini eğitim ve hafıza üzerinden anlatıyorlar. Ajanın, birlikte tamamladıkları işi hatırlayıp hatırlamadığını bilmek istiyorlar.
Okou için bu ilerlemeyi anlaşılır kılmamız gerekiyor: görevi netleştir, bir çıktı üret, gözden geçir ve nelerin devam edeceğini açıkla. İnsanlar, yaptıkları düzeltmelerin bir fark yarattığını görebilmeli.
2. Bir ajanın rolü somut sorumluluklar gerektirir.
“Pazarlama ajanı” gibi bir unvan, ajanın neyi üstlendiğini açıklamadan beklenti yaratır. Ne teslim eder? İyi iş neye denir? Hangi kararları verebilir?
Faydalı bir rol, sorumluluklarla başlar: potansiyel müşterileri araştırmak, bir özet hazırlamak, takip mesajı taslağı oluşturmak ve nerede gözden geçirme gerektiğini belirlemek. İnsan tarafının rolü de netleşir: yön vermek, standartları açıklamak ve ne kadar yetki devredileceğine karar vermek.
Bu, yetenek kadar işe alıştırma (onboarding) sorunudur.
3. “Ajan bir anlık görüntüdür; insan ise bir güçlendiricidir.”
Bir ajan, ona verdiğimiz bağlam, standartlar ve çalışma yöntemlerinin bir versiyonunu taşır. Bu anlık görüntü, yeni bilgi ve geri bildirim aldıkça değişebilir.
İnsanlar ise bu içeriği genişletir. Başka yerden deneyim getirir, bir varsayımı sorgular, ilişki kurar ya da işin farklı bir yöne gitmesi gerektiğini fark eder.
Fırsat, bu yargının daha geniş bir alana taşınmasına yardımcı olmaktır. Bir kişinin keşfettiği bir yöntem, ekibin tekrar tekrar kullanıp öğrendikçe geliştirdiği bir yönteme dönüşebilir.
4. İnsanlar şimdiden ajanları “işe almak” ve “işten çıkarmak”tan bahsediyor.
Bir ajana iş veriyor, açıklamak için zaman harcıyor, performansını değerlendiriyor ve işe yaramaz hale gelince değiştiriyorlar.
Bu da kurtarmayı önemli kılıyor. Bir sorun çıktığında, kullanıcı problemin belirsiz bir görev, eksik bağlam, eski bir talimat ya da yetersiz yetenekten mi kaynaklandığını anlayabiliyor mu?
Yeniden başlamak tek pratik seçenekse, ajana eğitim için harcanan zaman boşa gitmiş gibi hissediliyor. İnsanların çalışma ilişkisini düzeltmesine ve neyin iyileştiğini anlamasına yardımcı olmalıyız.
5. Hafıza, sahiplik ve izinler hakkında sorular doğurur.
Akşam yemeğinde Yaşayan Yemek Kitabı’na neyin ekleneceğini seçme daveti, doğrudan bununla bağlantılı: Bir şeyi hatırlamak ve başkalarına sunmak ayrı kararlardır.
Okou’da kişisel hafıza, ekip talimatları ve iş akışları ile bağlantılı bağlamı ayırt etmemiz gerekiyor. Bunların hepsine “ekip hafızası” demek, şu anda sunduğumuz şeyi yanlış yansıtır.
Kişisel bir düzeltme, herkes için sessizce bir kurala dönüşmemeli. Bir iş akışını paylaşmak, yaratıcısının özel bilgilerini veya erişimini paylaşmak anlamına gelmemeli.
İnsanlar, neyin saklandığını, kimin okuyup değiştirebileceğini ve orijinal kaynağa erişim değiştiğinde ne olacağını anlamalı. Bu sınırlar, birinin baştan bir ajana eğitim vermekte kendini rahat hissedip hissetmeyeceğini etkiler.
6. Başlangıçta işe alım yapmak istemeyen kurucular artık işe alım yapmaya başlıyor.
Bir diğer gözlem de, başta her şeyi ajanlarla kendi başına yapmaya çalışan bazı kurucuların artık ekip kurmaya başladığıydı.
Benim yorumum, ajanların kurucuların daha fazla iş üstlenmesine ve bazı işe alım kararlarını ertelemesine yardımcı olduğu yönünde. Şirket geliştikçe, sahiplik alacak, uzmanlık getirecek, ilişkiler kuracak ve düşünceyi genişletecek insanlara yine de ihtiyaç duyuluyor.
Bu, anlık görüntü ve güçlendirici fikrine geri dönüyor. Okou, her iki aşamayı da desteklemeli: bir kurucunun başlamasına yardımcı olmak ve büyüyen bir ekibin etkili çalışma yöntemlerini kişisel bağlam ve izinleri koruyarak tekrar kullanmasını sağlamak.
Geriye Ne Kaldı
Geriye üzerinde çalışılacak somut şeylerle döndüm: bir ajana eğitim vermeyi daha anlaşılır kılmak, sorumluluklarını netleştirmek ve faydalı işleri kişisel sınırları bulanıklaştırmadan paylaşılabilir yapmak. Bunlar, yapay zekâyı çoklu oyunculu hale getirmenin pratik adımları.
Hindistan cevizi sorusu da aklımda kaldı. Bir anı, bir kişi, bir hikâye ve onu paylaşma kararıyla birlikte gelir. Akşam yemeği, bu üçünü konuşmamıza imkân verdi.
Bu sohbet için masada yer açan Evangeline, Pubali, Peggy ve tüm katılımcılara teşekkürler.
Hafıza Masası ve SF Tech Week hakkında daha fazla bilgi.
